Actueel in Beeld

'Help, ik stijg omhoog !'

BIJLMERMEER - "Help, ik stijg omhoog!" lijkt dit kleine meisje op het terrein van het Kwakoe Zomerfestival uit te willen roepen, toen het ineens stevig begon te waaien. Ze moest van moeders - neem ik aan - even op de partij heliumballonnen letten. En die willen natuurlijk maar één kant op: de lucht in. Toen moeders terugkwam, deed het kleine meiske ineens stoer alsof ze alles onder controle had.

Dit was het één voor laatste weekend van Kwakoe. Naarmate de vakantie vordert, lijkt het er steeds gezelliger te worden. Het blijft apart een 'festival' waar mensen voornamelijk in de rondte lopen, op jacht naar eten en nog meer overbodige onhebbedingetjes. Maandag publiceert Amsterdams Venster ruim 170 foto's onder het thema 'Kwakoe Faces 2007'. Amsterdams Venster was er ook al twee weekenden geleden. Dit keer ben ik weer op pad gegaan met wat ik noem mijn 'candid camera', met de lens op buikhoogte. Het levert prachtige portretten op. Zelfs de mislukte foto's krijgen iets spannends.
Zie: 'Kwakoe Faces 2007'

Post uit Saamaka

Rotzooi

door Menno Marrenga

Vier meisjes tussen de negen en veertien jaar oud peddelden na school de rivier over en kwamen voor mij koken. Ach, het is ook eigenlijk best wel gezellig en ik raak weer eens helemaal op de hoogte van wat er allemaal omgaat in het dorp want meisjes roddelen toch net iets anders dan jongetjes of volwassenen.

Niet dat ze daar voor komen: ze komen op mijn sojabrokken af; alle kinderen hier hebben een onverzadigbare honger naar proteïnen. En de enige reden waarom zij een half uur bij mij blijven is dat het zo lang duurt om sojabrokken te bakken. De meisjes hadden ze liever direct rauw meegenomen om thuis te bakken, maar dat mag niet van mij. Gasten worden gespijzigd, maar voedsel uitdelen doe ik niet – het is geen verkiezingstijd en ik ben geen politicus...

Lees verder in: 'Post in Saamaka

Geen rasmussen maar dooie mussen

campervrij.eu

Nogmaals
'Tour de Force'

Wij van Amsterdams Venster zijn trots op onze eigen Robert Boerleider, die direct na het startschot van de eerste etappe kwam met de bijdrage 'Tour de Force'. Boerleider had die column al klaar liggen. Overigens was het zo'n raak stuk dat ook de landelijke bladen Metro en Spits het prominent opnamen. Zijn kop 'Tour de Force' was een precisieslag op de spijkerkop. Zelfs Franse media hebben de Tour voor 'dood' verklaard. Lees daarom nogmaals: 'Tour de Force' en overtuig je ervan hoe Amsterdams Venster hiermee een ruime voorsprong nam op de actualiteit. Je gaat je haast afvragen of er doping in het spel was...

Post uit Saamaka

Puu Adjo

door Menno Marrenga

Er was ‘puu adjo’ in het dorp: de afsluiting van het rouwproces, verjaging van de geest, ceremoniële afbraak van het lijkenhuisje. Ik heb het nu tientallen malen gezien, en ontdek de vaste bestandsdelen: drumritmes en liederen, het vuur, het kappen van bananen, de mand met rijst. Wel zijn er regionale verschillen en vernieuwingen. Benedenstrooms zijn de ‘maskanu’ volwassen mannen - hier jongetjes. De maskanu benedenstrooms gaan gehuld in vodden, bladeren of vrouwenkleren – hier dragen ze plastic Haloweenmaskers: een antropoloog beschreef dat in de jaren zestig als een recente mode. Die mode geldt dus nog steeds, maar blijft lokaal.

Sommige vernieuwingen zijn blijvend: ik herinner me nog dat in 1981 westerse kleding verboden was, nu draagt iedereen een broek. Andere vernieuwingen maken het niet: de houten fallussen voor de maskanu die populair waren rond 2001 zijn verdwenen...

Lees verder in: 'Post uit Saamaka'

Het Surinaamse schrijversleven van Tessa Leuwsha

'Mama, wat doe je

toch in die kamer?'

Sinds kort heeft schrijfster Tessa Leuwsha een eigen representatieve website. Reden voor 10 exclusieve, persoonlijke vragen. In 1996 vertrok zij naar Suriname om er een nieuw leven te beginnen. Het was geen remigratie, want Tessa is geboren in Amsterdam; uit een Nederlandse moeder en een Surinaamse vader. In Nederland was zij grondstewardess bij de KLM. In Suriname heeft ze zich ontpopt tot schrijver. Eerst een gedegen en veelgeraadpleegde reisgids en in 2005 verscheen haar goed ontvangen roman de Parbo-blues, waarvoor zij genomineerd werd voor de DebutantenPrijs 2006 en de Vrouw&Kultuur Debuutprijs 2006. Ook maakte Tessa naamsbekendheid met onder meer haar serie ‘Groetjes uit Suriname’ in Weekkrant Suriname. Inmiddels werkt zij al jaren parttime bij de Nederlandse ambassade in Paramaribo. Tel daarbij de vele uren die ze kwijt is als moeder van twee opbloeiende kinderen. Tussendoor moet ze ook de schrijver in zich blijven voeden. “Iedere vrije minuut naast mijn gezin en werk besteed ik aan mijn schrijverschap...”

Lees verder: 'Ik ben heel gedisciplineerd'

Kwakoe Zomerfestival 2007

Drassig maar oergezellig!

AMSTERDAM - Persoonlijk ben ik nooit zo gecharmeerd geweest van het Kwakoe Zomerfestival. Maar dat had vooral te maken met de omgeving: de grijsbetonnen Bijlmer. Naar mijn mening een van de grootste miskleunen als het gaat om leefbare stedenbouwkundigheid. Ik heb Kwakoe nog meegemaakt toen het nog kleinschalig was en geen landelijk bekendheid genoot. Het braderiegehalte was heel hoog met voornamelijk familiestandjes. Later haakten deze families af omdat Kwakoe steeds meer ‘big business’ werd en men duizenden guldens moest neertellen voor een standplaats. Nou hoorde ik vroeger altijd dat je “de sfeer van Suriname” aantreft bij Kwakoe. Ik was niet opgegroeid in Suriname, dus kon ik mij daar niets bij voorstellen. Maar het leek mij sterk dat ik tussen al het levenloos beton de sfeer van het opwekkend groene Suriname kon aantreffen. Nu heb ik de afgelopen tien jaren in Suriname gewoond en kon ik afgelopen weekend mooi de proef op de som nemen...

Eet, drink en proef mee op: 'Nieuws & Info'