Actueel in Beeld

Perfecte groetjes uit Amsterdam

Ik heb voor deze dragende foto gekozen omdat ik er als lekenfotograaf trots op ben. Eén uit het boekje. Een perfecte 'Groetjes uit Amsterdam'. Alles zat gewoon mee. De lichtval en ook alle automatische instellingen van de camera. De lucht met de juiste balans aan blauw en wolken. De overhangende boom voor het juiste perspectief. Ik heb er overigens niet over nagedacht. Ik zat gewoon lekker op een bankje op het Leidseplein te wachten en het plaatje viel als het ware voor mijn neus. Oké, ik heb nog wel even het kader in precisie gebracht. Van professionele foto’s heb ik afgekeken dat je niet alle torens van een gebouw helemaal erop hoeft te hebben; je kan aan de een zien hoe ook de andere afloopt. Wel even kijken of de uiterst rechtse toren geheel erop staat. En dan komt er ook nog eens iemand het kader binnen lopen om een foto te maken van de Stadsschouwburg! Dan moet je wel meteen je ontspanner indrukken. Op deze magische datum 07-07-07 vierde ik mijn 44ste verjaardag. Het werd een prachtige familyday in hartje Amsterdam. Na de aanhoudende sombere en koude herfstachtige dagen (vergelijk Actueel in beeld van 4 juli) was er eindelijk weer een redelijk zonnige, en begon Amsterdam op slag te bruisen en ontstond een liveshow van freaks én – jawel – mooie vrouwen. Zondag 8 juli publiceer ik van deze magische dag een aantal – al zeg ik het zelf – prachtige foto’s.

Post uit Saamaka

Grote Poezen

door Menno Marrenga

Gisteren zag ik weer een grote kat. Ik weet niet hoe ze heten, men noemt ze “tigri” of “gevlekt wild” en gevlekt was hij. Maar deskundigen zeggen dat tijgers niet in ons bos zitten. En zoals altijd vluchtte hij voor mij. Dat verhaal dat ze mensen aanvallen geloof ik niet. Iedereen die het me navertelde was niet aangevallen. Alle beesten vluchten weg voor de mens, uitgezonderd de muskiet. Maar een beest kan op verschillende manieren wegvluchten. Een konkoni vlucht zoals het hoort: gillend en onbeheerst. Een slang knijpt er stilletjes tussen uit. Een aap stelt zich geweldig aan, maar demonstreert daarbij vooral zijn angst. Alleen een kat behoedt onder alle omstandigheden zijn waardigheid. Ik geef twee voorbeelden...

Lees verder in: 'Post uit Saamaka'

Actueel in Beeld

...een paard op 't terras...

OUD-ZUID – Er stáát een páárd in de gang… ó, ó, een paard in de gááang… bij búúrvrouw Jáánsen… De melodie van dit malle liedje van komiek André van Duin schoot me meteen te binnen, toen ik deze koets met twee paarden zag bij een eetcafé op een hoek in het chique Oud-zuid. Alleen zong ik van binnen: ‘Er stáát een páárd op ’t terras… ó, ó, een paard op ’t t’ráás…’. En mijn tweede gedachte was: ‘Hé, staan jullie wel goed geparkeerd?’

En alsof het allemaal vooropgezet was, prijkte er het verbod: ‘Geen fietsen en scooters op het terras!!’. Maar een paardenkoets is kennelijk geen bezwaar! In elk geval kregen Karel en Kees geen bon maar aaien van de twee stadswachten. “Moet u geen parkeerbon uitdelen?” vroeg ik een van hen bij wijze van groet. Maar de vrouw had of geen gevoel voor humor of zie hield alleen van paarden. “Waarom? Ik zou trouwens niet weten waar ik die bon moet laten”, bromde ze ingehouden. “Wat dacht u van achter één van die oogkleppen”, gaf ik als suggestie.

GELUKKIG waren de koetsiers wel spraakzamer. Nee, zij zaten niet even bij te komen, maar hadden daadwerkelijk klanten binnen die aan het eten waren. “Dit is de voorloper van de taxi”, vertelt een van de koetsiers. “Rond 1900 liet je een rijtuig voorkomen als je ergens heen wilde.”

Inderdaad, wat moet je doen in deze era van veryupping waarin je je met een Porsche of een Ferrari nog nauwelijks kan onderscheiden? Dan biedt Stal Wouters uitkomst: je gaat anno 2007 als ware bourgeoisie gewoon lekker uit eten met een historische rijtuig. De koetsiers doen dit erbij als bijbaantje. Maar dan wel met liefde en kennis voor paarden. “Zolang alles goed gaat is het een koud kunstje voor iedereen, maar als het verkeerd gaat dan komt er kennis bijkijken”, vertelt hij over het mennen in het stadse verkeersrumoer. En vroeger moesten de koetsiers – hun plaats wetende – keurig wachten zonder droogje of natje op hun hooggeëerde klandizie. Maar nu krijgen ze ook drinken en een maaltijd. Uiteraard op het terras.

Actueel in Beeld

Dancing in the rain

LEIDSEPLEIN - De zomer is al bijna twee weken aan de gang en het is begin-juli. Het is koud. Je fietst constant met dichte jas! Bovendien regent het almaar. Het is werkelijk koud, guur en grauw herfstig weer. In het park waait het spookachtig en overal liggen losse takken. Ik kan me echt verwonderen om de natuur. Ondanks de kou groeit het groen volop en tiert overal weelderig riet. Het is alsof in de herfst alles in volle bloei is. Toch voel ik mij goed; niet al te somber. Het komt door al het heilzame groen, dat het grijs opsiert. Julidans, het zomerfestival van internationale hedendaagse dans, in de Amsterdamse Stadsschouwburg (grote foto), is begonnen. Eigenlijk is het idee jubelend dansen onder de zomerse zon. Maar vooralsnog is het dancing in the rain op een desolaat Leidseplein. Fred Astaire of Gene Kelly is nergens te bekennen. Maar toeristen laten zich niet ontmoedigen, want Amsterdam heeft gelukkig ook patat, cafés, coffeeshops en sexshops. En zo’n mooie regencape met het wapen van Sodom en Gemorra is ook een mooi souvenir…

Zie meer: 'Actueel in beeld'

Witte Waakhonden

Gesjoemel in de Bijlmer

‘Zuidoost sjoemelt met subsidies’, opende het Parool verleden week donderdag schreeuwerig. Een extra kadertje verwees hijgerig naar de binnenpagina’s met onder meer: ‘Gesjoemel: wie deed wat fout’. Ik zag meteen de bui al hangen. Eigenlijk las ik: ‘De Bijlmer sjoemelt’. Mijn vrees werd bewaarheid: het betrof vrijwel allemaal allochtone deelraadsleden (van de PvdA). En toen kwam bij mij een boosheid opzetten. Ach, dat mogelijke gesjoemel of die belangenverstrengeling stoorde mij niet eens zozeer. Maar ik ergerde me aan die kleine keutelbedragjes. Als je dan toch het eigen blazoen besmeurt, waarom dan niet voor miljoenen!

Lees verder in: 'Deining a/d Amstel'

Stand van Zaken

The Losers

door Robert Boerleider

Over ophoepelen gesproken, het ogenschijnlijk zo glorieus begonnen leiderschap van Markje Rutte is een heuse lijdensweg aan het worden, maar steevast blijft hij in zichzelf geloven.

Vanaf dag één van je fractieleiderschap had je een groot probleem. En stond ijzeren Rita van tijd tot tijd met haar Gucci pumps inclusief stilettohak op je grote teen.

Mark, sinds jij fractieleider bent heerst er geen rust maar tumult in de VVD-tent, je duwt een kruiwagen met kwakende kikkers voor je uit, maar zelf kom je nooit tot een écht rechts besluit. Op mij kom je een beetje pover over, wat dacht je van een RTL make me over? Dan straal je als een echte liberaal. Maar na je ophoepelen-methodiek blijft de VVD achterban vooralsnog ziek.

Lees verder in: 'Here's Boerleider !'