Orsine Koorndijk - Het Orakel van Paramaribo

Succesvol ouder worden

Toen Orsine Koorndijk (59) mij een stief half jaartje geleden aanbood een voorproefje van haar manuscript te nemen was ik niet bepaald happig. Stel dat het manuscript zo slecht is; wie ben ik dan dat te moeten stellen? Dus werd het een ja met de nodige angst en beven. Achteraf volstrekt onnodig. Met haar debuutroman ‘Gudu.. syu.. syu.. – Het orakel van Paramaribo’ is een nieuwe Surinaamse auteur opgestaan aan het firmament. Eén met historische diepgang. Met het Orakel van Paramaribo beland je in een adembenemende roetsjbaan die je meevoert naar een nog vrijwel onbeschreven stukje Surinaamse historie die nog heel dichtbij ons staat. “Ik hou van geschiedenis. Dat heb ik al van kinds af aan. Op school scoorde ik erg goed ervoor”, vertelt Koorndijk. “De verschillende ouma’s vertelden over de geschiedenis van Suriname, hoe ze met elkaar leefden toen ik jaar of vier Ouma Eugenie nam me steeds aan de hand mee naar de Waterkant, dan vertelde ze over slaven die er met de schepen aankwamen en de voorouders - tot zes was. den bigi sma fu unu. Ik vond dat altijd heel mysterieus. Toen is waarschijnlijk mijn liefde ontstaan voor geschiedenis. Zo ben ik me ook op de naam Afrika, die ouma Eugene noemde, gaan focussen. Mij werd toen al gezegd: ‘Nooit vergeten’...

Ontmoet het Orakel in: 'Brainwave's Vergaarbak'

Surinaamse insecten plagen het Rembrandthuis

Wereldbefaamde werken van

Maria Sibylla Merian

AMSTERDAM - Het Surinaams element was ver te zoeken bij de opening van de tentoonstelling ‘Maria Sibylla Merian & Dochters – Vrouwenlevens tussen kunst en wetenschap’, afgelopen zaterdag in Het Rembrandthuis. Althans als het ging het om het aandeel ‘Surinamers’ onder de belangstellenden.
Tegelijkertijd gaf dat het Surinaams element natuurlijk wel weer een werelds aspect. De tentoonstelling gaat dan ook niet om Suriname, maar om het wereldbefaamde werk van Maria Sybilla Merian (1647-1717) en haar dochters. De originele tekeningen, aquarellen, prenten en boeken zijn afkomstig uit ‘meest vooraanstaande musea en bibliotheken’ in Nederland en buitenland.Maar alles sal reg kom op 27 april. Dan is er een ‘Surinamedag’ en staat het museum geheel in het teken van Merian en Suriname. Dan kunnen bezoekers genieten van Surinaamse versnaperingen en wordt een lezing gehouden door Carl Haarnack, kenner van de Surinaamse geschiedenis...

Vergaap je verder in: 'Nieuws & Info'

Verrijkende taal?

anp

Takkie van de stratie

Het moet ergens in het tweede jaar van mijn remigratie zijn geweest. Ik bezocht in Oost-Suriname een ontwikkelingsproject in verband met een schrijfopdracht. Het ging om een werkplaats voor ‘lokale houtverwerking en –bewerking’. In een dorp aan de Cotticarivier, aardig stroomopwaarts. En ik kwam toevallig langs een krakkemikkig schooltje waar kinderen net bezig waren met klassikaal woorden lezen. Aan de hand van het Nederlandse aap-noot-mies-systeem van weleer. Het ging gesmeerd zoals die Aucaanse kindertjes al die woordjes met oo- oe- en au-klank opdreunden. Totdat de juf vroeg: “Wat is Jaap?” En het bleef stil. Ik vond dat eigenlijk niet zo gek. Je kon moeilijk verwachten dat kindertjes in het Surinaamse binnenland maar ook doorhadden dat het om een oer-Hollandse naam ging. Vooral niet als de juffrouw vraagt “wat is Jaap?” in plaats van “wie”...

Leer verder in: 'Deining a/d Amstel'

Post uit Saamaka

Tjentjen

door Menno Marrenga

Als het water in de rivier hoog staat, dan is er geen vis. Of preciezer: de vis zit dan boven de ondergelopen oevers en knabbelt aan alles waar ze anders niet bij kan en heeft geen belangstelling voor vishaakjes. Als het water in de rivier laag staat, dan is er geen vis. Misschien is die er wel, maar in het ondiepe, lauwe water zit nauwelijks zuurstof en de vis schuilt in de diepe poelen, sloom en zonder belangstelling voor vishaakjes. Maar een paar dagen per jaar is er volop vis – veel te veel vis zelfs, en dat is nu: als de waterstand daalt en de maan iets overvol is. De djoguvisjes zijn dan allemaal hoogzwanger, de vrouwtjes tenminste. Met een dikke buik zwemmen ze traag. Ze zijn dus een gemakkelijke prooi voor de piranha’s. Dat weten ze en ze zijn erg zenuwachtig. De hele nacht door hoor je plop, plop...

Vis verder in: 'Post uit Saamaka'

Actueel in Beeld

'Papa, ik wil naar de klimboom!'

VONDELPARK - Voor stadse kindertjes is een ‘klimboom’ een jaren geleden door de storm omgewaaide oude boom. De boom werd dan wel geveld maar niet geheel ontworteld en leeft daarom nog altijd voort, zij het nederig buigend en dienend als een natuurlijk klimtuig voor de kleine mens. Als het mooi weer wordt dan luidt het: “Papa, ik wil naar de klimboom!” Aldus een van de vaders. Het is buitengewoon wonderlijk de aanvoer van ouders en kleuters in hun kinderzitjes of op hun eigen fietsjes te zien bij het verrassende zonnige weer dat nu al enige tijd aanhoudt. Maar geveld of niet; het blijft een riskante klimrek en de kleintjes kunnen lelijk vallen. Daarom is het zaak dat pa of ma er dichtbij blijft als vangnet. De klimboom is overigens niet alleen trekpleister voor kleuters. Ook opgeschoten jongeren zien hem als ideale ontmoetingsplek om wat te roken en te drinken. Prachtig hoe de stam door al het bestijgen ook nog een heuse glijbaan is geworden.

‘Gerenommeerd’ onderzoek

unit5.org

Going to America

In 2050 vormen blanken in de VS de minderheid, konden we overal in het nieuws lezen van de week. Mijn eerste reactie was meteen: wat moet ik met zo’n bericht? En de vraag: minderheid ten op zichte van wie eigenlijk? Het betreft een voorspelling van het ‘gerenommeerde’ Pew Research Centre in Washington. Pew pew, dacht ik, zo gerenommeerd dat ik er nog nooit van had gehoord. Maar wie ben ik? ‘Als de huidige trend zich voorzet dan zal de Amerikaanse bevolking in 2050 met 138 miljoen zijn toegenomen tot 438 miljoen’, aldus het onderzoek. ‘De verwachte bevolkingsgroei zal voor 80 procent voor rekening komen voor immigranten en hun in de VS geboren kinderen en kleinkinderen.’ Hierin zit al de eerste misleiding...

Migreer verder in: 'Deining a/d Amstel'