Actueel in Beeld

De muur van de slachter

BUITENVELDERT - Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat vijftien vooraanstaande mannelijke Surinamers – zogenoemde “tegenstanders” van het Bouterse-regime – in Fort Zeelandia in Paramaribo standrechtelijk werden geëxecuteerd, door met macht, alcohol en mogelijk ook drugs benevelde militairen, en niet zonder dat zij vooraf waren gemarteld en mensonterend vernederd.

Eigenlijk ben ik te laat voor de jaarlijkse korte fakkeloptocht – ter hunner nagedachtenis voor de 26ste keer – naar het Surinaams consulaat aan de De Cuserstraat in Buitenveldert. Op de uitnodiging stond “verzamelen” om 16.15 uur. Vanuitgaand dat Surinamers nooit op tijd zijn of beginnen, had ik zo getimed dat ik iets later kon arriveren zodat ik de stoet lopend en oplichtend kon vastleggen. Tot mijn verbazing en schrik is de op de verzamelhoek met de Amstelveenseweg geen kip te bekennen. Ik zie wel een cameraploeg alweer ingepakt de andere richting oplopen. Rondom een iel boompje, voor nummer 11, liggen bloemen en vlammende restanten van de fakkeloptocht.

‘We zijn iets eerder begonnen”, vertelt Romeo Hoost, nabestaande en organisator, me even later. Ik voel me zo dom als een falend, beginnend journalistje; het moment suprème is alweer voorbij! Ik had wel deze kruizen tegen de muur zien staan en ze in elk geval uit armoede vastgelegd. Gelukkig maar. Het heeft, nu zo achteraf, iets morbides. Is dat niet wat ze met je doen in dictatoriale regimes als je standrechtelijk executeren; tegen de muur toch?! De verdwenen stukjes uit de geëmailleerde tegels lijken wel kogelinslagen. Nabestaanden en sympathisanten stonden, opgepakt in de kleine keukenruimte, zich te warmen aan koffie en thee. En zoals bij regenachtig weer betaamt, hadden ze – zo lijkt het – niet hun paraplu’s maar hun kruizen, die ze al 25 jaar met zich meetorsen, buiten laten staan. Ondanks de broeierige tropen en omstandigheden moeten de vijftien slachtoffers deze zelfde morbide kilheid, die deze uitsnede van de zijmuur van het consulaat uitstraalt, hebben ervaren toen zij zich door iedereen en God verlaten voelden en overgelaten aan de klauwen van de “vijanden van het volk”. Een ware slachtersmuur.

Overpeinzing in Beeld

zonnige schaduwen

Ik ben creatief. Dat is één ding wat zeker is. Maar kennelijk geef ik nog niet voldoende toe aan het principe ‘20% inspiratie, 80% transpiratie’. Dankzij mijn materiële ik blijf ik nog redelijk in maatschappelijke balans. Maar vaak randje kantje, bijna overboordje. Hoe vaak vangt Gij mij nog op? Ook zeven maal zeventig maal zeventig?

Post uit Saamaka

Houtbestelling

door Menno Marrenga

Ik had een plank nodig, dus ik zocht houthakker Apalu op. Ik trof hem in zijn hut, rustend in zijn hangmat. Apalu riep een van zijn kinderen om een bankje voor me te halen en hij gaf me een kalebas met een bodempje rum, nadat eerst de aarde en daarna hijzelf ervan geproefd had. Een half uur wisselden we dorpsroddels uit, en toen was het tijd om ter zake te komen. Ik vertelde dat ik een plank nodig had: een duim dik, twintig centimeter breed en vijf meter lang.

“Ken je Komelia?”
“Nee.”
“Zij is de moeder van Djulisi.”
Ik vraag me af wat Komelia te maken kan hebben met mijn plank...

Verder doorzagen in: Post uit Saamaka

Actueel in Beeld

...avondje van Santa Claus...

ALS HET WINTER wordt, vergeten we weleens hoe mooi het ook tijdens dit koude jaargetijde kan zijn. Waar de zomer zich regelmatig laat verstoren door een sombere, regenachtige dag, heeft de winter – oké het is nog einde herfst – regelmatig een zonnige dag als verrassing in petto. Zoals afgelopen zaterdag. De sfeer op het Leidseplein is bemoedigend: we hoeven niet tot de zomer te wachten voor een aangenaam vertoeven in Mokum! Zolang er maar geen snedig koude wind is en en het droog blijft, dan bruist het van de activiteiten: straatartiesten zoals muzikanten en portrettenmakers. Daarnaast is er natuurlijk ook de schaatsbaan.

Dit lijkt mij wel een illustrerend Actueel in Beeld. Het avondje van Sinterklaas moet nog komen, maar de Kerstman lijkt de oer-Hollandse goedheilig man, die in Spanje woont, geheel van het decembertoneel te hebben verdreven. Het maakt niet uit wat voor overkill aan Sinterklaasprogramma’s de televisiezenders uit armoede uitzenden, Santa Claus is overriding Sinterklaas. Nederlandse cultuurbewakers treuren elk jaar weer hierover. Maar tegelijkertijd is nog nooit voorafgaand aan pakjesavond zoveel aan cadeaus gekocht. “Een record”, meldde RTL-Nieuws.

Bovendien snap ik dat getreur niet om “de verdwijning” van Sinterklaas. Juist dankzij de Kerstman is deze Nederlandse traditie wereldwijd doorgebroken! ‘Santa Claus’ is gewoon de Amerikaanse verbastering van ‘Sinter Klaas’. En ach, die zuinige Nederlandse immigranten hebben destijds vast gedacht: twee cadeaufeestjes in één maand is te veel van het goede; we koppelen het aan de geboorte van het kindeke Jezus. Het zal de oliebollenverkoper een worst wezen, als de boel maar gesmeerd gaat. Zelfs moslima’s – met hoofddoek – smullen even loyaal mee! Mogelijk dat we in de toekomst zingen: ‘Zie de maan schijnt door de bomen..., avondje van Santa Claus...’ Immers, cultuur is niet statisch.

Actueel in Beeld

Surinaamse * Herfst

25 NOVEMBER - Vandaag viert Suriname haar 32ste Srefidensi – onafhankelijkheidsdag. Helaas ben ik niet persoonlijk in Paramaribo aanwezig om deze dag – die zich qua sfeer makkelijk laat meten met de uitbundigheid van Koninginnedag – om een plaatje vast te leggen.

Ik had ook naar de RAI kunnen gaan waar Brasa Dey Fair wordt gehouden. Maar ik begrijp van een standhouder dat het “slecht bezocht” is. “Het is vis noch vlees”, aldus de insider. “Ze hebben Brasadey gestoken onder een Afrikaans festival. En als Surinamers het zullen bezoeken, dan zullen ze teleurgesteld zijn, want er is nauwelijks Surinaams eten te krijg.”

Ik heb voor deze Actueel in Beeld gekozen omdat ik nu (na tien jaar Suriname) pas het positieve achter herfst doorgrond. Meestal wordt deze jaargetijde afgedaan als einde zomer, ‘depressie’, grauwe tijd want de bladeren vallen af. Maar nu pas – door mijn eigen persoonlijk herstel – heb ik door dat herfst, met zijn rood- en bruingouden bladerenpracht, eigenlijk goed nieuws betekent. Het nieuwe kan zich namelijk alleen manifesteren als het oude plaatsmaakt! Toen ik laatst door een straat in Amsterdam-Oost reed en bij een Surinaamse toko deze vlag zag wapperen, met als achtergrond de herfstige kruin van de boom, was mijn gedachte: wil voor Suriname de lente aanbreken dan zal er eerst een Surinaamse herfst moeten plaatsvinden! In dit opzicht is het aanstaande Decemberproces van 30 november hoopgevend. In 2 Korintiërs staat ook: “…het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen.”

Zie meer: 'Actueel in beeld'

Reactie op dit stuk:
> Blogger,
>
> Had je niet laten lijden door een standhouder, maar was maar gekomen op de BRASA FAIR dan
> zou je zien:
>
> Dat er een bezoeker meer was
> Dat het geen BRASA dey FAIR heet maar BRASA FAIR
> Hoe deSurinaamse bezoekers geteached werden in ENJOY diversisity (en dus een Caribische
> Zuid Amerikaanse beurs niet alleen Suriname en Surinaams eten is)
> Dat het een Festifair was (dus VLEES en VIS)
>
> Even wenne geblazen, maar dat zijn wij als innovatoren in Nederland wel gewend in de
> afgelopen 30 jaar.
>
> Groetjes,

> Roy Ristie
> RRC/BRASA FAIR productions

Post uit Saamaka

Jonge Starters

door Menno Marrenga

Soms komen jongens van rond de vijftien in mijn werkplaats en blijven dan urenlang hangen. Ze zeggen dat ze komen leren: monteurswerk, Engels, gitaar spelen. Maar allemaal heel concreet. Reggae-basgitaar. Wel, dat kan iedereen al. Het Engels van de dvd’s: Freeze you fucking niggah or Ah’ll plug yah. Hen verwijs ik door naar de Peace Corps meisjes want zij dragen de Amerikaanse cultuur uit. En de interesse in monteren betreft het slopen van een cassetterecorder of het maken van een vogelkooi. Het aandraaimoment van kopbouten interesseert hen geen moer...

Lees verder in: Post uit Saamaka