Deining a/d Amstel

Motorinfarct

Een ronduit deprimerende start van de dag was het om het follow up-nieuws te vernemen over het vliegtuigongeval in Oost-Suriname. Wat een rampzalige impact als in ons kleine Suriname in één klap twintig mensen om het leven komen. En hoezeer moet het voor Telesur – als Surinaams bedrijf – een gitzwarte dag zijn als je een werknemer en maar liefst acht contractors verliest! Expertise die nota bena hard nodig is in een door ‘braindrain’ geteisterd land. Er wordt nu vooral gespeculeerd over de veiligheid van de airstrips in het binnenland en tussendoor gezegd dat die ‘slechts een grasbaan’ zijn. Maar daar is op zich niets mis mee. Belangrijk is dat die baan afdoende is om te landen en op te stijgen. Tuurlijk: je zit midden in het Amazonewoud en op een gegeven moment resten alleen nog maar torenhoge boomtoppen. Maar in ontwikkelde Westerse en Aziatische landen vliegen we toch ook tussen wolkenkrabbers door en scheren we over snelwegen. Tja, en als het misgaat dan is het – zoals de vader van de omgekomen Surinaamse pilote manmoedig zei: “It’s all in the game.”...

Strijk neer in: 'Deining a/d Amstel'

Actueel in Beeld

Amsterdam graaft zich de blubber

CENTRUM - Amsterdam graaft zich letterlijk de blubber van het Noorden naar het Zuiden. Ik heb het geluk elke dag – op weg naar mijn werk – langs een belangrijk deel van de toekomstige NoordZuid-lijn te mogen fietsen. Ik vind het maar inspirerend om al die arbeiders in hun lichtgevende vestjes te zien. Bouwen aan je stad! Over het algemeen worden de werkzaamheden aan het zicht onttrokken. Maar bij het Rokin is sinds deze week toch ineens iets zichtbaar. Hier worden de wanden gegoten van wat station 'Rokin' zal gaan heten. ‘Dam (Square)’ had veel mooier geweest. Maar ja, beleidsbepalers willen altijd afwijkend beslissen. Een van de betongieters is trouwens pessimistisch over het tempo. “Je mag van geluk spreken als je 2015 rijdt. Maar het is ook de ambtenarij die veel afremt.”


Het is overigens ongelooflijk gevaarlijk werk zoals de mannen langs de wanden moeten klauteren zonder gordel: één misstap en je valt een gewisse dood tegemoet.
Op school heb ik geleerd dat het veel moeilijker is om een metrolijn aan te leggen in de zachte Hollandse bodem in vergelijking met bijvoorbeeld de Franse rotsbodem. “Het is allemaal blubber”, aldus de betongieter. Het wil deze middag niet echt lukken. Het cement moet eigenlijk in de mal blijven, maar sijpelt in een boven hoek er net zo hard weer uit. Tot wanhoop en ergernis van de voorman. Nadat zowat een hele cementwagen leeg is gegoten wordt de doek in de ring gegooid. Overigens komt de metrolijn nog dieper te liggen. “Zo’n 36 meter”, vertelt de betongieter. Hij is al wezen kijken. “Voordat je helemaal beneden bent ben je wel een half uurtje zoet en voel je je gewrichten niet meer.” Gelukkig zullen er tenzijnertijd voor de miljoenen reizigers roltrappen zijn aangelegd.

Deining a/d Amstel

Veni vedi
foetsie

door Brainwave

Hennah Buyne. Alweer twee weken geleden opgestapt als Amsterdamse wethouder van onderwijs. Maar de wonden zijn nog vers. Moeilijke kwestie. Hoewel ik de overwegingen en intenties van Buyne niet betwijfel, zal ik haar vooralsnog het predikaat ongeschikt moeten geven. Althans politiek. Als mens, geëngageerde burger en vakvrouw krijgt ze een dikke plus. Maar politiek zakelijk gezien, moet ik stellen dat Buyne zichzelf, haar partij en de Surinaamse gemeenschap niet bepaald een goede dienst heeft bewezen met haar politieke karoewiwiri faya.

Het klinkt natuurlijk wel mooi: “Mijn integriteit werd ter discussie gesteld. Dat is een verwijt dat mij in mijn hart heeft geraakt.” Maar Buyne is in het politieke mijnenveld niet in staat geweest haar politieke en persoonlijke integriteit van elkaar te scheiden. Ze is terecht flink aangepakt door de oppositie. Hoe goedbedoeld en ideologisch die lesbrief ook is, het gaat om het politieke principe. Door eerst te ontkennen dat je geen bemoeienis had met de inhoud, heb je een politieke doodzonde begaan: ‘gelogen’. En natuurlijk gaat de oppositie je dat inwrijven. Flink zelfs. En terecht grijpen ze naar termen als ‘moedwillige en doelbewuste misleiding’. En eerst diep door het stof gaan en uiteindelijk principieel opstappen, getuigt ook niet bepaald van zelfopofferingsgezindheid. Het is de bedoeling dat je je dan enige tijd gedeisd houdt als ‘aangeschoten wild’. Maar ja; Buyne ervaart het niet als een schaafwond, maar als een vleeswond in de hartstreek...

Dein verder in: 'Deining a/d Amstel

Post uit Saamaka

De Epidemie

door Menno Marrenga

Drie Nederlandse stagiaires kwamen naar het dorpje in Luangu om goede werken te doen, en dat deden ze. In het begin was nog onduidelijk *wat*, maar een Nederlandse stagiaire kan en weet nu eenmaal meer dan tien dorpsoudsten, dat is algemeen aanvaard. In het dorp staat een school. De drie waren stagiaires van de sociale academie - niet van de kweekschool – en kenden natuurlijk nog geen woord van de Saamakataal. Maar lesgeven op een rimboeschooltje kan iedereen wel dus dat deden ze.

In de morgenuren waren ze op school, maar na schooltijd waren ze vrij. Dan zaten ze in het toeristenkamp waar ze waren ingekwartierd en werden aangestaard door de dorpskinderen. Voor gewone toeristen hebben de dorpskinderen nog schroom, maar deze stagiaires waren al wat vertrouwder. Dus al spoedig zaten ze op schoot en onderzochten ze of die zachte haren wel echt waren, of die kaolienwitte huid niet afgeeft, en ze peilden de ondoorgrondelijke diepten van blauwe kattenogen. Dorpskinderen zijn goed in het aanstaren en op schoot zitten want de gezinnen zijn groot en de aandacht is verdund, er valt in het dorp geen moer te beleven en er zijn geen taboes op het aanhalen van vreemde volwassenen. Een van de kinderen had nogal wat bloed aan zijn voet. Hij was die nacht afgetapt door een vampiervleermuis...

Lees verder in: 'Post uit Saamaka'

Actueel in Beeld

The show must go on

CENTRUM - Wie denkt dat Amsterdam na de paasvakantie er even rustig bij gaat liggen, komt bedrogen. Deze foto's nam ik op woensdagmiddag, op weg naar huis van het werk. Het weer overwegend grijs, en er hing niets spannends in de lucht. Maar komend van de Damrak, vanuit het Centraal Station, werd ik gegrepen door dit verrassende beeld toen ik eenmaal in de kom van de Dam aankwam. Het lijkt alsof de mensen dwingend met de zweep en symetrisch worden geposteerd voor een statiefoto voor het paleis. Alsof ze verplicht worden naar de show te kijken. “Ik ben de leider van de Jehovah's getuigen en dit zijn mijn volgelingen”, grapt de straatartiest in het Engels. En passant neemt hij passanten in de maling. Amsterdam: als je maar gek genoeg doet, dan kan je goed verdienen van de straat. Sommige straatartiesten verdienen voldoende om ‘te overwinteren’. Ik moest helemaal op de trambaan gaan staan om het paleis er geheel op te krijgen. Wat ik ook zo mooi vind is de diversiteit aan mensen in het publiek. Waren we altijd maar zo eensgezind. (klik fotootje linksboven voor beter beeld).

Meer: 'Actueel in Beeld'

Actueel in Beeld

Zalig Witte Pasen !

I' am dreaming of a white Eeeeasternnn...' Misschien kunnen we dat beter met zijn allen gaan zingen in plaats maar blijven dromen van een witte Kerst. En dan zeggen we ook niet meer: "Vrolijk Pasen!" Maar: "Zalig Paasfeest." Toch ook wel mooi dat het sneeuwt in de tijd dat we herdenken dat Jezus de dood overwon - en met Hem de mensheid. Immers licht overwon duisternis. Ik kan het me - hoewel ik erbij sta en er naar kijk - gewoon niet voorstellen hoe roerig dit jaar maart zijn staart is! Hm, dan krijgen we ook nog april die doet 'wat-ie wil'.

Wie weet wordt het nog super kil. Toen ik mijn jas aantrok om Tweede Paasdag tegemoet te gaan, scheen de zon nog volop. Eenmaal op straat werd ik ontvangen door deze wonderlijke speling van de natuur. Dit lieve Aziatische vrouwtje wilde heel graag modelleren. Wel moest ik haar de foto's sturen. Ze heeft geen internet. Dus moet ik ze gaan laten afdrukken. Voor wat hoort wat. Ook wel een mooie gedachten dat wildvreemden elkaars adressen uitwisselen. Vast de zegen van Witte Pasen.